“W.C. De Lutte” versterkt zich in de breedte !!

Van uw verslaggever

1 april 2014

Het wielerseizoen lijkt ook in het Twentse dorp De Lutte wederom geopend. De klok is afgelopen weekend vooruit gezet naar de zomertijd, met als gevolg dat de mountainbike plaats heeft gemaakt voor de racefiets. De eerste trainingsritten zijn reeds achter de rug en de kleurrijke zwart-wit-rode brigade van “De Hellehond” begeeft zich weer op talloze Twentse (en Duitse) wegen.
Veel lijkt hetzelfde als voorgaande jaren, maar het tegendeel is waar. De structuur binnen de ploeg is namelijk sterk aan verandering onderhevig geweest in het begin van dit prille seizoen en men kan wel stellen dat “Wielerclub De Lutte” een nieuwe weg is ingeslagen. Als eerste is het bestuur veranderd van voorzitter; Wouter Haagen heeft het stokje over genomen van de alom gerespecteerde Peter Benneker. Peter heeft zowel binnen de organisatie als op de fiets een stapje terug gedaan. Hij is namelijk voortaan niet meer te bewonderen in “Elite”groep 1, maar zal zich voortaan onderscheiden als groepsleider in groep 2.
Daarmee wordt direct de tweede verandering binnen de club aangetoond. Groep 1 heeft zich namelijk gesplitst. Voornaamste reden hiervan is dat groep 1 vorig seizoen te groot bleek te zijn. Te groot, en tevens teveel verschil in kwaliteit. De “bovenlaag” kreeg tijdens trainingen dikwijls te horen van de wat minder getalenteerden achteraan een tandje lichter te moeten doen, terwijl er eigenlijk net was bijgeschakeld. Dit gaf uiteraard af en toe de nodige wrijving, en in het begin van het nieuwe kalenderjaar werd daarom het idee geboren om de wat meer getalenteerde jongens, degenen die het willen doen met meer en hardere trainingsarbeid, een eigen groep te geven. Ze worden nu al “De Elite” van de club genoemd… “De Beau Monde” van de Lutterse wielerformatie”, de “crème de la crème” die fietsen met maximale inzet en tegen het wedstrijdniveau aan. De laatste berichten geven aan dat de Eliterenners het niveau behoorlijk omhoog schroeven. Er is namelijk in het begin van het seizoen al getraind als nooit tevoren. De heren lijken niet voor elkaar te willen onder doen en fietsen zich een slag in de rondte. Het gerucht gaat dat er zelfs “stiekem” wordt getraind, hetgeen breed wordt uitgemeten in de nieuwe “Groepsapp” !!
Met deze twee veranderingen zijn ook direct enkele nieuwe renners aangetrokken. En dit blijken zeker niet de minsten… “Renners die letterlijk en figuurlijk enig gewicht in de schaal leggen !!”, aldus clubscout Charles Haarman.

Naast de nieuwe leden: Michiel Westerik, Huub Grote Beverborg en Tino Lage Venterink, heeft ook “rustend”-lid Harm Wantia zijn wielerhandschoenen wederom aangetrokken. Direct gevolg hiervan is dat “de Elite” binnen de Lutterse wielerformatie behoorlijk aan kracht en talent heeft toegenomen.
Harm Wantia, zoon van Bakker Andre, lijkt vooralsnog de sterkste renner binnen de ploeg. De immer stijlvol gesoigneerde coureur heeft zijn motor aan de kant gezet en stort zich nu volledig op zijn (hernieuwde) wielercarrière, hetgeen hem geen windeieren legt…, ofwel Harm blijkt geen “koekenbakker” te zijn. Sterker nog, insiders dichten hem wellicht een grote toekomst binnen de wielersport. Zelf geeft de 26-jarige krachtpatser aan dat hij deze toekomst ziet binnen de grenzen van de Lutte, en heeft vooralsnog niet de ambitie te verkassen naar een ploeg met nog meer elan als die van W.C. De Lutte. Een hardrijder “pur-sang”, een recordbreker van Strava, een trainingsbeest en kilometervreter die nu al wordt vergeleken met clubicoon Hans Welhuis. Beiden zijn Mannen van de voorjaarsklassiekers, Mannen die doen denken aan de Cancelara’s, de Boonen’s of de Ballerini’s en Museeuwen van vervlogen tijden. Kerels met “Grinta” en “Goesting”, sterke renners die onmisbaar zijn binnen een gedegen wielerformatie…

Naast Harm zien we ook, zoals gezegd, enkele nieuwe gezichten binnen de ploeg. Als eerste Michiel Westerik. De 31-jarige Michiel, Lutternaar, woonachtig in Oldenzaal/Rossum, is betrekkelijk nieuw binnen het wielerpeloton, maar is zeker niet vreemd in de topsport. Deze “Oud-Klepperaar” van Set-Up ‘65 te Ootmarsum, uitkomend in de 2de divisie is een toontje lager gaan zingen in het volleybalgebeuren en richt nu zijn pijlen op het wielrennen en schaatsen. Hij speelt vooralsnog de “derde viool” (lees: groep 3), maar zijn eerzucht, overgehouden van het bedrijven van topsport, zal hem minstens toch naar groep 2, en misschien wel naar groep 1 moeten tillen. Met zijn 105 kilogram, 2 meter en een beetje, met maatje 9 van shirt, mogen we hem gerust een zwaargewicht noemen. Relaxed onderuit, nippend aan zijn grote Weissbier geeft hij op het terras van Plexat (na het trainingsritje van de zondagmorgen) toe dat er best enkele kilootjes af mogen. Hij heeft zijn sigaretten reeds meest aan de kanten geschoven, en het ligt in de lijn der verwachtingen dat hij snel progressie gaat boeken. Het is geen man van “de grote molen” zoals hijzelf zegt, maar meer eentje van de lichte tred en van de souplesse. Binnen een mum van tijd heeft zijn grote Weissen-bier de bodem bereikt en het valt direct op dat ook dit met een speels gemak gebeurt. Het verraad dat hij niet alleen over een wielertalent beschikt, maar na de koers ook zijn mannetje staat!! Als zón beetje alle renners van de ploeg het terras verlaten hebben, pakt hij ook zijn boeltje en keert tevreden huiswaarts. Een man van de lange adem dus, een “aanhaker” wellicht. Eentje die lang aan het elastiek blijft hangen, eentje die blijft totdat de koers reeds lang is afgelopen…
Dan komen we bij de twee renners die uit de stal komen van een andere wielerploeg in de Lutte. “De ploeg van Rug”, ofwel twee van de betere coureurs die hun kamp vooralsnog opsloegen in café “De Vereeniging”. Ze zijn losgeweekt door alleskunner en regelneef Charles Haarman, en daarmee is “De ploeg van Rug” eigenlijk volledig onthoofd. Ze sluiten zich aan bij hun oud-ploeggenoot en kameraad Bjorn Schreur. Bjorn, ook wel de “Teek” van de Elite-groep genoemd; hij blijft namelijk altijd zitten, is er niet of nauwelijks af te krijgen. Met groeiend hoofd… steeds groter, steeds roder, blijft hij plakken totdat z’n kop er af gedraaid wordt!! Een zeer taaie dus, die immer pendelt tussen de ene en andere wielerformatie. De twee coureurs die bij hem aansluiten zijn: Huub Grote Beverborg en Tino Lage Venterink; de Meesterknecht die zijn Kopman meeneemt…
Met deze twee renners, die kwalitatief zeker voor weinigen onderdoen, lijkt Wielerclub de Lutte zich echter toch een groot risico op de hals te halen. Aan deze combine, met Bjorn Schreur incluis, kleeft namelijk toch het vermoeden van het aloude gebruik van doping. Huub G.B. heeft als eerste de schijn al flink tegen. Het moet wel zijn dat voor zijn geboorte men al aan het genetisch manipuleren is geweest. Het kan bijna niet anders!!! De kuiten van Huub zijn namelijk minstens zo omvangrijk als de bovenbenen van Fabian Cancellara. Ofwel; de V’O2 van Harm Wantia is een lachertje vergeleken bij de kinetische energiewaarden van Dhr. Grote Beverborg!! Sneek wordt hij ook wel genoemd onder goede bekenden, naar de voetbalvereniging Hubert Sneek, maar deze naam doet hem eigenlijk tekort!! Een man van zijn kracht en omvang zou toch minstens een wat grotere stad als Sneek mogen aanduiden… Amsterdam bijvoorbeeld, of nee, beter nog… een wereldstad als Sao Paulo of Bombay…!!! “De Bombay van De Lutte”… Huub Grote Beverborg, man van weinig woorden, maar groots in daden, z’n Tacx op zolder kon een betere treffen, fit als ooit tevoren !!! Z’n trainingskilometers worden opgevoerd. Zijn basis ligt in het woon-werk verkeer, een basis zoals die van een Tonnie Morsink. In weer en wind het gangetje naar en van zijn werk, dag in dag uit. Een simpel rekensommetje, tussen de 15 en 20 kilometer heen en hetzelfde weer terug. De meesten binnen de ploeg halen zoveel trainingskilometers niet!! En zie daar, Tonnie fietst gewoon in zijn gangetje op gemak mee met elke groep!! Huub “Bombay” zal dus na de 4 voetbalwedstrijden die nog resten waarschijnlijk beslagen ter ijs komen. Hij doet zijn maatje 11 van shirt straks eer aan. Zijn gewicht die alleen nog maar toe neemt in spiermassa… Hij houdt niet van half werk, een Clubman in hart en nieren, die hopelijk hetzelfde voelt voor zijn nieuwe club cq. “werkgever”… In de verste verte geen klimmer, korte klimmetjes doet hij op de macht, maar het is en blijft meer een man van de vlakte!!
Hij zal gaan “werken”en in dienst rijden van zijn maat Tino Lage Venterink, hem afzetten aan de voet van een klim, waarna Tino het zelf zal moeten afmaken. Tino Lage Venterink… ook al zo’n dubieus figuur trouwens!! Genoemd naar veelgebruiker Tino Tabak, aanvaller, opportunist en Nederlands Kampioen uit 1972. Het geboortejaar van de geboren en getogen Oldenzaler (met nauwe bindingen uit De Lutte) Tino. Net als John Vlutters opgeleid bij de plaatselijke OWC, en ook net als John Vlutters een “net-niet”-talent. Een jongen met mogelijkheden, maar mentaal niet bestand tegen de verleidingen van het uitgaan en andere zaken die niet in de topsport thuis horen. Jammer maar waar!! Hij maakt, ook weer net als John Vlutters overigens, zijn wederopstanding binnen de wielerformatie van W.C. De Lutte en schaart zich (vooral naar eigen zeggen) moeiteloos tussen de eliterenners van de club. Het moet gezegd worden dat Tino niet vies is van een flink potje flikken en linkerballen, hoewel op mentaal gebied hij toch nogal kwetsbaar is!! Een talent in de heuvels, in het middengebergte, maar met z’n maatje 3 van shirt en 72 kg. met lengte van 1.85 meter toch vooral een strijder in het (ultra)hooggebergte. Koning van de “Khardung La”, bekend in hogere sferen, maar altijd steevast met 2 middelen in zijn achterzak die op de verboden lijst van de middelen der doping staan… Eentje op medisch attest, 1 als oppepper die voornamelijk gebruikt werden onder de boeren van vroeger die het werk voor ’t donker klaar moesten hebben. Hij doet in ieder geval zijn naamgenoot Tino Tabak eer aan!!!

Dus het schijnt; Huub, maar zeker Tino met zijn neef Bjorn deinzen niet terug van een verboden middeltje meer of minder. Als het zich aandient graaien ze beiden graag uit de verboden pot, hetgeen wellicht niet altijd getolereerd kan worden binnen de Lutterse wielerformatie… Hetgeen gezegd dient te worden !!! Voor, tijdens of na de koers… Altijd hetzelfde gedonder met die gasten!!!
Kortom, de W.C. de Lutte heeft zich verrijkt met een viertal renners, die op alle fronten mee gaan strijden in het komende jaar. Het toont aan: W.C. De Lutte doet aan “verjonging”. Want naast een relatieve jonge voorzitter, enkele frisse en “jonge” nieuwe renners schijnt de club nu namelijk ook een opleidingsploeg te starten. Het eerste jonge talent klopt al aan de deur. Op het moment van schrijven doorloopt hij de inschrijvingsprocedure en zal hij binnenkort te bewonderen zijn in het glansrijke “Zwart-wit-rood” van W.C. De Lutte. Het gaat hier om Job Nijhuis, telg van Willie Nijhuis en via Berti Koop aangetrokken door Charles, om de ploeg een nieuw jeugdig elan te verschaffen. Job, 18 jaar oud pas, fietst sinds oktober afgelopen jaar mee en wordt vooralsnog opgeleid door “veteranen” als Gerrit Rekers en Andre Wantia uit groep 3. De wat oudere “diesels” kennen het vak als geen ander en stomen het nieuwe talent klaar om straks de weg omhoog te vinden. Job Nijhuis, fietsenmaker in opleiding bij “Zwiep Fietsen” in Oldenzaal, geeft het zelf ook al aan. Op de vraag of hij ambities heeft om in groepen te stijgen antwoord hij op rustig en op gortdroge toon: “Joa… die kant zal’t wa op mutt’n!!” Hij is van plan om het komend weekend al in groep 2 te proberen, hetgeen betekent dat hij deze ambities nu al vorm lijkt te gaan geven. Met zijn 1.85 meter en 70 kilo, met de voorkeur voor heuvelachtig terrein en naast de racefiets ook goed uit de voeten op de MTB, wordt dit talent gezien als een groeibriljant binnen de club. Ook een “aanhaker” die ook tot lang na de koers kan blijven zitten. Mochten de overige coureurs al reeds naar huis zijn, kan het zo maar wezen dat hij zijn Scott richting Kwekerij Kuipers duwt en nog langs gaat bij zijn maten in “de Keet”…

Afijn, door alle wijzigingen binnen de club zullen de verhoudingen enigszins veranderen. De oud-gedienden ofwel de oude elite: Paul Nijhuis (die overigens toch besloten heeft om z’n karretje aan te haken in groep 1), Hans Welhuis, Jan Berning, de oerknecht Johan Mekenkamp … en meerderen van de oude generatie talenten van weleer. Ze worden gecounterd door een nieuwe aanwas. John Vlutters, Rik Rekers en Wouter Haagen zijn niet meer de enigen die hoge ogen gooien onder hun supervisie, er zijn er inmiddels meer in aanmerking gekomen, hetzij een goede ontwikkeling moet betekenen voor de kleurrijke wielerformatie van W.C. De Lutte. Zij gaan het samen doen, samen met het “oude” bestuur en een nieuwe voorzitter.
Wielrennen, ook in de De Lutte een sport van het individu. Een sport van “Einzelgängers” ook vooral. Mannetjes die eerst het bordje leeg-eten van de ander, en dan pas voor hun eigen gewin gaan. Het grenst aan egoïsme. De Elite ten spijt: … Want zij voeren hierin uiteraard de boventoon!!
En dus kort door de bocht: … Het “Recreatie-niveau” van W.C. De Lutte heeft zijn “sterren”met “sterallures”. Het is als de natuur. Haantjes-gedrag ten voeten uit!!! Wielrennen onder de rook van de Hellehond…
De recreanten van groep 4 zijn uiteindelijk het beste af waarschijnlijk: zij fietsen, zonder al te veel inspanning misschien, maar met des te meer met plezier hun rondje, doen jolig mee met de grote verhalen van de “Elite” ofwel “groep 1”, en denken hun zijner ervan. Harrie Lemmink zeurt nog om een rondje, en nog liever om een rondje vrouwen die zich aandienen waarschijnlijk. Kansloos natuurlijk, maar wat maakt het uit!!! Zij zijn de groep van de Zwart-wit-rode-brigade uit de Lutte. Kerels van de vlakte uit het adembenemende natuurschoon van de omgeving rondom de Hellehond… Mannen die een tandje bijschakelen als het nodig wordt geacht. Kerels die, hoe dan ook, oog hebben voor de natuur en de schoonheid hiervan, kromgebogen over hun stuur in sublieme stiel, glijdend en snijdend door de wind voor of achter… in het wiel of voorop… ieder op zijn eigen manier, genietend van de cadans. Vol trots en met hun sterkste troepen vooruit gestuurd, zij op gepaste afstand, volgend in het gelijke tenue. Eindigend met een grote Weissen of “Oud Bruin” op hetzelfde terras…. Waar ook !!! Eensgezind, ieder voor zichzelf, allen voor een, en uiteindelijk allen te samen… Uiteindelijk…
De Zwart-wit-rode brigade van de wielerformatie W.C. De Lutte…
Een wielerclub van “zomaar een dorp”…
Een dorp zoals De Lutte !!!
Wielerclub De Lutte versterkt zich op alle fronten!!
Als gezegd; een kleurrijk gezelschap!!! Zowel in de lengte als in de breedte…

Tot zover …